![](https://www.nouvart.net/wp-content/uploads/2024/06/2181.1.jpeg)
“Kentler vardır tarihiyle, yaşam biçimiyle, doğasıyla,
Kültürel değerleriyle, mimari siluetiyle görülmeye değerlerdir.”
Uşak’ın kentsel dokusunu, siluetini, manzarasını nirengi noktalardan seyrederek; Aybey Tepesi’nden tüm panoramik manzarayı içine çekerek “Sen, ne güzel şehirsin aziz Uşak!” diyebilmek…
Âşıklar diyarı olarak adı tarihe geçen Uşak’ta Aşk’ın sorumluluğunu her daim üzerinde yaşamak…
Sonuna kadar Beşiktaş’ın ÇARŞI’lısı Uşak’ın AŞİGO’lusu olmak…
Dünyanın konuştuğu Emre Mor’un babasının Uşaklı olduğunu öğrenip hiç tanışmadan yüreklerde bir evlat mertebesine çıkarmak…
Görmesek de, tanışmasak da 2002 yılında “Türkiye Güzeli ve Kâinat Güzeli” seçilen Azra Akın’ın da Uşaklı bir aileden olduğunu bilip, hemşehrilik ‘AŞK’ıyla sevinmek…
Başka caddesi olmadığından İsmet Paşa Caddesi’ne ‘mecburiyet caddesi’ adını takıp bir uçtan diğerine yürüyüp gelmek…
Yıllarca şehir dışından gezmeye gelen eşi dostu Karun Hazineleri’ni göstermeye gidip emitasyonlarıyla karşılaşmalarında yüz kızarmasına engel olamamak (neyse ki gerçekleri bulunup/getirilip Uşak Arkeoloji Müzesi’nde sergilenmesi yüreğimize su serpti. Sevindirdi…
Hafta sonları hamur işine doymak: kahvaltıda katmer, öğlen bükme, akşamına fırına iç götürüp ıspanaklı pide yemek…
Şair Ayhan İlter’in dizeleriyle: “Türkü söyleyen dilleri/Halı dokuyan elleri/Kirkitleri özlüyorum.” diyebilmek ve “Madalyonlu Uşak Halısı”na elle dokunmak…
Tarihi Hisarkapı Uluyolu, Köme, Ünalan mahallelerinde veya Ulu Camii, Burma Camii, Çakaloz Camii’lerini ufuk çizgisini gözünüzle odaklayarak gezmenin, yürümenin, izlemenin tadını çıkartmak…
![](https://www.nouvart.net/wp-content/uploads/2024/06/2181.2.jpeg)
Zamanın ruhunda Uşak’ı yaşamak, yaşatmak. Şehrin soluk alıp verdiği “kültürel ortamı” ayakta tutan bir kültür üçgeni yaratabilmek…
Şehrine sahiplenme bilincini, gelenekten/moderniteye uzanan yaşam perspektifini koruyabilmek…
Yarım asrı geçkin Salepçiler Özen Pastanesi’nde sabah kahvaltısı yapmak, tavuk sulu tel şehriye çorbası içmek. Kışın buhurdanlı tarçınlı salebini yudumlamak…
Asırlık Uslu Selim Helvacısından Ramazan yaza denk gelse de iftara sıcak tahin helvayı, yanında kırmızı helvayı sofralardan eksik etmemek…
“Kendisiyle yarışan adam” Yeldanlızade, nam-ı diğer “Tarhana Baba” Mustafa Yeldalı’nın “tarhana çorbası”nı yudumlamak…
Öğlenleri “Cim Cim Çeşmesi”nin çevresinde “Kokoreççi Sarı”nın leziz/lezzetli kokorecini ayranla yemek…
Sıcak yaz günlerinde serinlemek ve tarihi Bedesten’de sarrafları gezmek, otantik havayı teneffüs etmek…
Öğretmen Evi çay bahçesinde eğitimci-yazar Süleyman Çalışkan’la “Örentepe Yokuşu” ve Çifteler Köy Enstitüsü yıllarını/anılarını dinlemek…
Genç yaşta kaybettiğimiz şair Talat İçöz’ün Keyif Sanat Kahvesi’nde üniversite öğrencileriyle kültür/sanat etkinliklerini izlemek/söyleşmek… (“Aynı ortamı yaşam kültürü, sanatla bütünleşen, huzur veren asırlık ‘özel konaklama’ tesisinde: “Uşak Sanat Konağı”nda seçkin sanatçı ve yazarların kitaplarıyla, tablolarıyla, anı fotoğraflarıyla, zengin kütüphanesinde ya da antik kayraklı geniş bahçesinde kültür/sanat ve kitaplar konusunda söyleşileri sürdürmek…”)
“Kent Park” (Millet Bahçesi) projesiyle okullar yöresini, kentin “kültür belleği” okulların ortadan yok olacağını fark edememek.
Kentsel siluet, estetik, peyzaj ve tasarım düşünülmeden yapılan, şehri ikiye bölen köprünün (halk diliyle Mesut’un kamburu) görüntüsünden ürkmek…
Kolay para kazanma yolunun “meskun mahalde” – furya halinde- öğrenci apartları yapılıyor olmasından üzüntü duymak…
İnsan kaynaklarını iyi değerlendirmeme, kent kültürü ve kentlilik bilincinde “Uşaklıyı, Uşaklı yapamamak…”
Uşak’ta yaşamak ve görmek, Tanrı’nın insanımıza bahşettiği en güzel bir ömür diyebilmektir.”
____________________
*Şener Öztop, Memleket Hikâyeleri “Uşak’ta Yaşamak”, Ot Dergisi, Sayı: 41, Temmuz 2016.